VAZGEÇİL-E-MEMİŞ

 Bilmiştim, vazgeçince nasıl da iplerinin kesildiğini, kendimi kendim bağladım sıkı sıkıya . Çözdüm hadi git, nefes al. Özlemedim ve suçlu hissediyorum sanki zorundaymışım gibi, beni özleyenleri bile özlemiyorum. Bugün hiç istememiştim bana dokunulmasını. Kimse dokunmamalıydı bana öylece gitseydim. Buruk dermişim kendime. Ölümü hiç ben etmemişim zaten ölmeyi isterken bile nefes almışım.  Öyle bi tutku. Nefesin üflendiği anı tekrar tekrar yaşıyorum, defalarca can veriliyor bana. Fazlasını istedikçe yeni odalar açılıyor kanımda.

 

Solundan dürtülü, gözüm hep örtülü 

Sandım kendimi satmadım. 

Doğrudan hiç sapmadım. 

Gittim içime bakmadan. 

Özümü hiç tatmadan. 

Solundan dürtülü, gözüm hep örtülü.

                                                                   -Ayşe Hatun Önal

 Yaşamak her zerresinde, herkes ya da bence herkes çok sakin, yorgun. Ben sadece sakinim artık ne bi nefes ne bi beni arıyorum. Dedim ya vazgeçince nasıl da ipler kesiliyor. Bir tek topraktan geçemiyorum, bedenimi ayıramıyorum, öyle ben ki insan kendine sarılır mı hiç ? Toprak sarılır. VAVEYLA.  

-alaz