ALLAH

Bazen soruyorum nefesime, nurun aşkını benim nefesimden birisine verse değer mi diye .. Baksana anlayamazsın gün doğduğunda da bırakamazsın onu.Öyle bir şey ki nurun nefesini verdiği, ona kanından ve damarlarından daha ve daha yakın. Onun üflediği, onun silüeti ve onun yansıması bekler beni. Sevmek değil de mutlak şanstır onu sevmek, garip olan da onun buna ihtiyacı yokken, senin onu sevmeye muhtaç ve daim olman. Ben üfleyeceğim son nefesime kadar tamımın aşkına, onu sevmeye vakit geldiği zamanda, nurumun nurunu sevmeye ihtiyacım var. Fazlasını değil gerçeğimi görmek için, gerçeklerin gerçeğidir ölüm, her şey zahiriyken ve yansımam bile sahteyken taa ki gerçeğimin gözlerinde görene kadar yansımanı, bırak sanal kalsın. Tam da bundan bahsediyorsak ölüm var mıdır ? Aklının zorlandığı nurun zamansızlığında. Peki ya var olmuşken her şeyi yapabiliyorken sadece yok olamıyorsak, çözemedin ve hoş geldin. Nefes al lütfen. Nabzın attığı canının canındasın, kalbin her an can çekişiyor yeniden hoş geldin. Durdurulamayacak kadar gerçek. Ha son nefesimde saklı zamanın ha bir sonraki nefesimde saklı. Döndürüleceğim güne kadar, korumaktır beni ben yapan, kim olduğumda buralarda bir yerlerde saklı, öyle bir sır ki ne şuan bulunur ne de son nefesimde eğer tam değilsem.

                                             -ALAZ