UZUN

 

(Mona Lisa - Leonardo Da Vinci 1797)

 zamanı hissedemediğim oluyor. bu aralar çok yoğun bu his içimde. yazıma geçmeden önce daha önce anlatmadığım kadar kendimi anlatmak istiyorum. uzun süre yazılarımı paylaşmak istemiyorum,  zamanı geldiğinde tekrar görüşmek üzere.. 

artık bir çok şeyden vazgeçmem gerektiğini farkettim zaten daha öncesinde çok kez anlamıştım, anlatmışlardı ama kabul edemedim. vazgeçmek aldatmaktan daha ağır benim için. ben kendim için yapabilceğim her şeyin en iyisini yaptım artık. ne denemek ne beklemek istiyorum, yaşamayı özledim. takılı kalmadım zamanda hiç, ilerledim ama eksiktim. bunca zaman sözlerim, düşüncelerim, benliğim ve çabalayışım kendim için mi bilmiyordum ama artık biliyorum hiçbiri kendim için değildi aslında ben bunu farkettim. iletişim kurarken zorlanıyorum, kendimi anlatırken ya da çocukluğumdan ve anılarımdan bahsederken hep eksik anlatıyorum, korkuyorum tamamen bilinmekten. kendimi tüm varlığımla teslim etmekten. hala eksik oram ve bu yüzden de çoğu zaman yalnız kalıyorum. kimseye anlatamamak, istesen bile anlaşılmayacağını düşünerek anlatmamak çok ağır geliyor bana artık. sadece birisi tarafından anlaşılmayı beklemek ne kadar yorucuysa sadece birisinin gelmesini beklemek de bir o kadar yorucu. bana schubertin piano sonatı 20 gibi hissettiriyor, teşekkür ederim. kendimi bulurken sadece hiçlik istiyorum ve o kadar, artık eksik de değilim bekleyen de. 

 

soğuktu ve küçüktü, kafesteydim her gün her saat. bazı günler çok soğukken dışarıya bakmayı çok severdim. hemen ordaki oteldeydi aslında, sımsıcaktı o oteldeki günler orayı da izlerdim, sigara da içerdim. alazın ben olduğunu görmüştüm. duyar duymaz kanımdı artık. onca sıcaklıktan sonra üflenen soğuk nefestim. koskoca başkentte tektim. sabahları o ankara soğuğunda göz yaşlarım yanaklarımı ısıtırdı sonra hemen uçar gider geriye yeniden soğuk kalırdı. yeniden alaz. görünmezdim, çırpınırken geceleri panik atakların geçmesi için dua ederdim sadece. güzellik onu arzulayanın gözlerinde.

                                         -ALAZ 

(Ankara 1 mart pazartesi 2021) 

Hoşçakalın, okuyan kendini sıkışmış, çaresiz hisseden varsa lütfen iletişime geç benimle. panik atakların ya da kaygı bozukluklukların varsa seni anlıyorum ve bunu söylerken çok samimiyim. sadece yalnız ve yalın hissetme. her şeyi yaptım dedikten sonra öylece beklemek çok ağır ama tek çözüm. kendini yorma. vazgeç.